بدبخت

پروازم به سمت تهران، ساعت ۶ عصر بود. جا موندم. اشکم درومد. بخاطر گیج بودنم، بخاطر 1 بودنم، اهمال کاری، بیبرنامگی ناخواسته، دقیقه ۹۰ بودن....

کاش فلج بودم ولی یه اوتیستیک با ADHD شدید نبودم. خاک بر سر اون اسکلی که یه چیزی شنیده و حتی تشخیص ADHD خفیف هم نگرفته بعد توو اینستا و اینور اونور اسم خودش و اسکلبازیهاشو گذاشته «من ADHD دارم» و اینموضوع رو کرده سوژه طنز تولید محتوا. آخه لاشی، آخه بیهویت نادان، آخه بدبخت هیچیندار بیسواد خالی از شعور و پر از عقده... کسی که سرطان داره، از سرطانش برای تولید محتوای طنز و کسشعر استفاده میکنه؟